Grupa Eko-Tur Instytut Kształceni Eko-Tur Doradztwo Prawne Eko-Tur Baza Nauczycieli Edurada PrimoPsyche
powrót

Jesteś tutaj: Strona główna \ Biblioteka pedagogiczna \ Dylematy zawodowej oświaty

Dylematy zawodowej oświaty

09:34 16-04-2018

Dla kogo: Dyrektorzy , Nauczyciele

Kategoria: Prawa i obowiązki w szkole , Zarządzanie Oświatą

Uczniowie potrzebują intelektualnej samodzielności, nauczycieli, którzy będą porządkować wiedzę i uczyć stawiania pytań oraz mądrej informacji zwrotnej o postępach w nauce i o tym jak mogą się uczyć.

Szkoły zawodowe często uważane są za te dla najsłabszych uczniów - pamiętacie Państwo baśń Juliusza Słowackiego o Janku co psom szył buty? Tam pleban oceniając możliwości Janka, który „w literach nie czuł smaku” poradził matce oddać syna na nauki do szewca. Poza  tym nadal istnieje przekonanie o znikomej wartości wykształcenia zawodowego. To dlatego nauczyciele szkół zawodowych często mają przekonanie, że ich praca to orka na ugorze. Poza tym wyobrażenie o szkole zawodowej często mija się z rzeczywistością gdyż nadal funkcjonuje  nieuzasadnione przeświadczenie o upadku szkolnictwa zawodowego.

Są też inne trudności, np.: z pozyskaniem dobrej kadry dydaktycznej z doświadczeniem i przygotowaniem pedagogicznym do przedmiotów zawodowych, z wyposażeniem stanowisk egzaminacyjnych, z pozyskaniem środków na „drogie” kształcenie zawodowe i udziałem dorosłych w dalszej edukacji zawodowej, a także z pozyskaniem pracodawców do współpracy.

Przed dyrektorem szkoły zawodowej piętrzą się każdego roku wyzwania i dylematy:

- Jakie kierunki zaplanować, żeby pozyskać klienta?

- Jak przygotować młodzież do zewnętrznych egzaminów zawodowych?

- Jakich użyć argumentów, by pracodawcy chcieli współpracować nie tylko w organizacji praktyk?

- Jak zapewnić rozwój bazy dydaktycznej?

- Skąd pozyskać specjalistów?

- Jakiego wsparcia potrzebują nauczyciele, by szkoła mogła sprostać wymaganiom państwa, skutecznie realizować pomoc psychologiczno-pedagogiczną, realizować program wychowawczo-profilaktyczny, ale także podstawę programową?

- Jak zapewnić wysoką jakość świadczonych usług edukacyjnych?

Kolejna reforma prowokuje do stawiania pytań : Po co? Dlaczego? Jak?

- Uczyć:  CZEGO czy KOGO?

Uczyć czy nauczać? A może nauczyć uczenia się?

- Oceniać: czego nauczyłem?

- Nauczać czy inspirować?

- Realizować program czy kształcić kompetencje kluczowe?

 

Odpowiadając na te pytania musimy pamiętać, że uczniowie mają prawo do podtrzymywania i rozbudzania ciekawości poznawczej, bez której uczenie się nie jest możliwe. Gdy nauczyciel podaje wiedzę, a nie inspiruje do jej pozyskania, zabija ciekawość. Gdy się coś tylko odtwarza – mało prawdopodobny jest rozwój. Nauczyciel musi być świadomy, że jego zadaniem jest takie poprowadzenie procesu dydaktycznego, by pomóc uczniowi wykorzystać posiadany potencjał, wspomagać zapamiętywanie i kreatywne myślenie oraz poczucie własnej wartości w drodze do samorozwoju. Samorozwój nie oznacza jednak rozwoju w osamotnieniu lecz samodzielne zdobywanie wiedzy przy wsparciu nauczyciela, który przez umiejętny dobór metod pracy  staje się współorganizatorem procesu uczenia się. Już Ajschylos twierdził, że „ Matką wiedzy jest pamięć, matką pamięci – metoda”. Często zapominamy, że uczniowie potrzebują intelektualnej samodzielności, nauczycieli, którzy będą porządkować wiedzę i uczyć stawiania pytań oraz mądrej informacji zwrotnej o postępach w nauce i o tym jak mogą się uczyć.

Jeśli pomiędzy  działaniami szkoły, a wiarygodnością i prawdziwością nauczycieli pojawia się rozdźwięk, może się on stać przyczyną porażki wszystkich działań. Pamiętajmy o tym, gdy już wkrótce rozpoczniemy promocję szkoły w środowisku przyszłych uczniów. 

Redaktor portalu edurada.pl

Zapraszamy do dyskusji na temat artykułu na naszym facebooku


Dodaj komentarz

Nie możesz pisać komentarzy zanim się nie zalogujesz.. Logowanie tutaj.

Komentarze

Nikt nie skomentował jeszcze tej strony

Subskrybuj komentarze przez RSS na tej stronie | RSS dla wszystkich komentarzy

Zadaj pytanie

x

Zapisz się na newsletter

x