Grupa Eko-Tur Instytut Kształceni Eko-Tur Doradztwo Prawne Eko-Tur Baza Nauczycieli Edurada PrimoPsyche
powrót

Jesteś tutaj: Strona główna \ 25 LAT EDUKACJI W WOLNEJ POLSCE \ O wpływie osób kreatywnych na rozwój moich zawodowych zainteresowań z obszaru profilaktyki społecznej

O wpływie osób kreatywnych na rozwój moich zawodowych zainteresowań z obszaru profilaktyki społecznej

15:22 25-06-2014

Z problematyką problemów dzieci i młodzieży ujmowaną w różnych formach działań profilaktycznych, programach i literaturze zetknęłam się, gdy przybyłam do Warszawy i rozpoczęłam pracę w Zespole Ognisk Wychowawczych im. K. Lisieckiego ”Dziadka” od stycznia 1995 roku. Wcześniej byłam wychowawcą w pogotowiu opiekuńczym i moje działania zawodowe skoncentrowane były na próbie niwelowania czy zmniejszania skutków pewnych zaniedbań, które mogły wystąpić w działaniach służb odpowiedzialnych za rozwiązywanie problemów społecznych w środowiskach lokalnych.

 

Teresa Kaniowska

Nauczyciel konsultant
Wydział Resocjalizacji i Socjoterapii
Ośrodek Rozwoju Edukacji

 

Uznaję z pełnym przekonaniem, że rozwój moich zawodowych zainteresowań i kompetencji nastąpił dzięki spotkaniu kilku bardzo kreatywnych osób nazwanych przeze mnie „przewodnikami”.

 

Na rozwój mojej zawodowej ścieżki związanej głównie z obszarem profilaktyki społecznej wpłynęły takie osoby jak: prof. Tadeusz Pilch, Wojciech Turewicz- ówczesny Dyrektor ZOW im. K. Lisieckiego ”Dziadka”, Danuta Więckowska st. wizytator Kuratorium Oświaty w Warszawie, Janusz Kostynowicz Dyrektor Departamentu Wychowania i Profilaktyki Społecznej w Ministerstwie Edukacji Narodowej, Włodzimierz Paszyński podsekretarz stanu w MEN, a także Marek Konopczyński rektor PEDAGOGIUM WSNS w Warszawie.

W grupie osób, dzięki którym rozwijałam się w tym obszarze chciałabym wymienić także Krystynę Łybacką, która była najdłużej pracującym ministrem edukacji w okresie mojej pracy w MEN.

To właśnie wtedy został powołany międzyresortowy zespół ds. opracowania programu zapobiegania niedostosowaniu społecznemu i przestępczości wśród dzieci i młodzieży, którego byłam członkiem, ale o tym później.

Pierwsze kroki w rozpoznawaniu problemów rodzin dysfunkcyjnych stawiałam pod opieką śp. Piotra Klemta w Ognisku „Świder” i później już w charakterze kierownika Ogniska „Włochy” pod niewątpliwie znaczącym przewodnictwem wyjątkowo kreatywnego, pobudzającego do działania i wciąż nowych pomysłów Dyrektora Wojciecha Turewicza. Zapamiętałam do dzisiejszego dnia rozmowę, podczas której Dyrektor wyjąwszy cytat z podarowanej mu przeze mnie książki powiedział, że „przewodnik, za którym nie podąża stado jest słabym przewodnikiem”. To nie była krytyka , lecz próba rozwiązania jakiegoś problemu natury personalnej w sposób konstruktywny, ale ja wówczas uznałam, że nie posiadam zdolności przywódczych i nigdy już nie zainteresowałam się pełnieniem jakiejkolwiek funkcji kierowniczej. Pomyślałam natomiast, że mogę wiele zrobić w interesującej mnie dziedzinie, zaszczepionej przez prof. T. Pilcha, gdy będę osobą inspirującą, ukierunkowującą innych, z innej pozycji w zawodowej hierarchii. I tak potoczyły się moje losy, z wypełnianiem kolejno roli st. wizytatora KO, gł. wizytatora MEN, a obecnie nauczyciela konsultanta w Wydziale Resocjalizacji i Socjoterapii Ośrodka Rozwoju Edukacji.

 

Do najbardziej znaczących pomysłów, wyrosłych na gruncie doświadczeń z Zespołu Ognisk Wychowawczych chciałabym zaliczyć te, które znalazły się dzięki mojej inicjatywie w Programie Zapobiegania Niedostosowaniu Społecznemu i Przestępczości wśród Dzieci i Młodzieży, przyjętym przez Radę Ministrów na okres dziesięcioletni w dniu 13 stycznia 2004 roku.

 

Były to m.in.

Szkolenia interdyscyplinarnych zespołów działających w środowiskach lokalnych, uznawane za jedno z najważniejszych zadań resortu ukierunkowanych na zmniejszanie rozmiarów zjawiska niedostosowania społecznego i przestępczości wśród dzieci i młodzieży oraz popularyzacja tego rozwiązania, jako metody najbardziej skutecznej, angażującej społeczności lokalne w rozwiązywanie ich własnych problemów.

Problematyka szkoleń obejmowała także:

  • pomoc rodzinie zagrożonej patologią społeczną i dziecku zagrożonemu niedostosowaniem społecznym.
  • poznanie możliwości i zasad udzielania wsparcia przez pracowników pomocy społecznej, policji, sądu, poradni czy szkoły oraz wzajemnych oczekiwań przedstawicieli tych instytucji.
  • opracowanie zasad współdziałania w zakresie zapobiegania wszelkim przejawom patologii społecznej występujących lub mogących wystąpić na danym obszarze,
  • wypracowanie spójnych, możliwych do wdrożenia   strategii rozwiązywania problemów w wymiarze lokalnym i regionalnym (gmina, powiat, województwo).

 

Inne ważne zadania wdrożone i realizowane w ramach wspomnianego Programu to:

 

  • Inspirowanie działań profilaktyczno-wychowawczych podejmowanych przez szkoły w ramach  programów wychowawczych oraz szkolnych programów profilaktyki problemów dzieci  i młodzieży oraz inicjowanie i współfinansowanie takich zadań w środowiskach lokalnych np. Wychowawca podwórkowy i Pedagog rodzinny- zadania realizowane przez Krajowy Komitet Wychowania Resocjalizującego.
  • Monitorowanie realizowanych przez szkoły  programów wychowawczo-profilaktycznych.
  • Realizacja programu edukacyjno-profilaktycznego w gimnazjach „Mediacja jako metoda komunikacji i rozwiązywania konfliktów w środowisku szkolnym” we współpracy z Polskim Centrum Mediacji .
  • Upowszechnianie metody ART. Arnolda Goldsteina Trening Zastępowania Agresji we współpracy z Centrum Metodycznym Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej.
  • Organizacja Ogólnopolskiego Konkursu „Młodzi przeciw patologiom społecznym”, szkolenia dla młodzieżowych liderów Klubów Profilaktycznych w szkołach ponadgimnazjalnych we współpracy z PEDAGOGIUM WSNS  w Warszawie.
  • Wsparcie merytoryczne kampanii  edukacyjno-informacyjnej pn. „Przemocą nie walcz z przemocą” we współpracy z Polskim Centrum Mediacji oraz Urzędem Dzielnicy Żoliborz m.st. Warszawy.
  • Opracowanie i publikacja poradnika POMOST  między dzieciństwem a dorosłością we współpracy z Kuratorium Oświaty w Rzeszowie.
  • Upowszechnienie w szkołach wszystkich typów „Procedur postępowania nauczycieli i metod współpracy szkół z policją w sytuacjach zagrożenia dzieci i młodzieży przestępczością, narkomanią, prostytucją” – szkolenia rad pedagogicznych (CMPPP, kuratoria oświaty, jednostki policji).

To tylko wybrane działania realizowane przez MEN w ramach Programu Zapobiegania Niedostosowaniu Społecznemu i Przestępczości wśród Dzieci i Młodzieży, niestety niektóre dosyć kosztowne. I tutaj właśnie chylę czoła przed Panią Minister Krystyną Łybacką, wymienioną na wstępie, jako osobą znaczącą na mojej drodze zawodowej, gdyż to dzięki jej decyzji o zagwarantowaniu budżetu na realizację wymienionych zadań,  ja mogłam dalej rozwijać swoje kompetencje w obszarze profilaktyki społecznej, z jednoczesnym poczuciem, że służymy „wielkiej sprawie”. Należy zaznaczyć, że środki finansowe na realizację różnych form działań w tym programie zostały zagwarantowane tylko przez MEN, mimo, iż Program był międzyresortowy: MPiPS, MS, MZ, MSWiA  i Komenda Główna Policji (sprawozdanie dla Sejmu przygotowywało MSWiA).

Dlatego wspominam decyzję Pani Minister, która nie kwestionowała przedstawionych uzasadnień dla realizacji poszczególnych zadań, jako niezwykle znaczącą i mądrą.

Podsumowując chciałabym podkreślić, że w przypadku  konstruowania programów naprawczych związanych z przeciwdziałaniem zachowaniom problemowym dzieci i młodzieży bardzo ważne  jest stałe diagnozowanie skali zagrożeń w danym środowisku lokalnym oraz monitorowanie i ewaluacja stosowanych strategii, mających na celu znaczne obniżenie skali zjawisk, możliwość weryfikowania i modyfikowania stosowanych rozwiązań dla osiągnięcia jak najwyższej ich skuteczności.

 

Podnoszenie kompetencji pracowników oświaty w zakresie profilaktyki problemów dzieci i młodzieży oraz inspirowanie właściwych podmiotów do tworzenia warunków sprzyjających osiągania sukcesów i skuteczności podejmowanych działań profilaktycznych w środowisku otwartym to zadania które nadal realizuję pełniąc rolę nauczyciela konsultanta w WRS ORE.

W ostatnim roku było to głównie wspomaganie nauczycieli/ wychowawców z młodzieżowych ośrodków wychowawczych i młodzieżowych ośrodków socjoterapii w formach: Metody twórczej resocjalizacji we współpracy  z PEDAGOGIUM WSNS (metoda autorska prof. Marka Konopczyńskiego) oraz kształtowanie kompetencji społecznych z elementami TZA i profilaktyki uzależnień we współpracy z Fundacją KARAN.

 

To w dużym skrócie opowieść o moim zainteresowaniu profilaktyką społeczną, osobach znaczących, które miały wpływ na rozwój tych zainteresowań a także  o ciekawych inicjatywach podejmowanych w okresie minionego 25.lecia w tym obszarze. W dalszym ciągu przeżywam pewne rozterki w związku niedostatecznym poziomem upowszechnienia modelu interdyscyplinarnej współpracy specjalistycznych zespołów działających w środowiskach lokalnych, realizujących zadania z zakresu zapobiegania patologiom społecznym, więcej na ten temat na stronie ORE w zakładce Wydziału Resocjalizacji  i Socjoterapii pod adresem http://www.ore.edu.pl/s/1122

Zapraszamy do dyskusji na temat artykułu na naszym facebooku


Dodaj komentarz

Nie możesz pisać komentarzy zanim się nie zalogujesz.. Logowanie tutaj.

Komentarze

Nikt nie skomentował jeszcze tej strony

Subskrybuj komentarze przez RSS na tej stronie | RSS dla wszystkich komentarzy

Zadaj pytanie

x

Zapisz się na newsletter

x