Grupa Eko-Tur Instytut Kształceni Eko-Tur Doradztwo Prawne Eko-Tur Baza Nauczycieli Edurada PrimoPsyche
powrót

Jesteś tutaj: Strona główna \ Biblioteka pedagogiczna \ Krótki zarys stanu oświaty w Dubience w latach 1915-1999

Krótki zarys stanu oświaty w Dubience w latach 1915-1999

10:31 01-10-2018

Dla kogo: Dyrektorzy , Nauczyciele

Kategoria: Dobre praktyki

Szkoła Podstawowa w Dubience rozpoczęła pracę pod koniec I wojny światowej. Dubienka w 1915 roku znalazła się pod okupacją austriacką, której władze zezwoliły na organizowanie polskich szkół.

Po uzyskaniu niepodległości Państwo Polskie opracowało program powszechnej, bezpłatnej i obowiązkowej szkoły podstawowej. Dekret o obowiązku szkolnym z lutego 1919 roku przewidywał siedmioletni okres nauczania. Na jego podstawie powołano szkołę publiczną w Dubience, do której zaczęły uczęszczać dzieci i młodzież wyznania rzymsko-katolickiego, mojżeszowego i prawosławnego.

Konstytucja marcowa w swoich zapisach zamieściła prawo do powszechnego, bezpłatnego nauczania. Wprowadzenie ich w kraju tak zniszczonym jak Polska, nie było sprawą łatwą. Brakowało budynków szkolnych, nauczycieli, pomocy dydaktycznych, pieniędzy – słowem wszystkiego. Pomimo tych trudności, udało się w kraju doprowadzić do stanu, w którym prawie wszystkie dzieci mogły się wkrótce uczyć w pełnych siedmioklasowych szkołach powszechnych.

Z podobnym problemem musiały uporać się władze oświatowe miasta Dubienka. Niestety w archiwach placówki nie zachowała się pełna dokumentacja z tego okresu, dlatego nie można przedstawić dokładnych danych dotyczących funkcjonowania szkoły w latach dwudziestych.

Z ocalałych źródeł wynika, że jedną w pierwszych nauczycielek języka polskiego była Eugenia Bojarska, która została skierowana z Tarnowa (z Galicji) do pracy w Dubience (do byłej kongresówki). Jej działalność była znaczącą części historii dubienieckiej oświaty. W tej szkole pracowała do końca lat sześćdziesiątych.

Pełną dokumentację szkoła posiada dopiero od 1932 roku, tj. od czasu wprowadzenia reformy oświatowej, tzw. Jędrzejewiczowskiej.

Rok 1932/33. Powstaje Publiczna Szkoła Podstawowa 7-klasowa. Rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego – J. Jędrzejewicza, powołano szkoły: 4-klasowe (z jednym lub dwoma nauczycielami) oraz 6-klasowe i pełne - 7-klasowe.

W Dubience, w Publicznej Szkole Powszechnej w dniu 15 września 1932 roku, w 13 oddziałach uczyło się 611 uczniów, co pokazuje, jak dużym ośrodkiem była ta miejscowość w tym okresie.

Dokładna liczba uczniów:

Kl. I – 102 uczniów

Kl. II – 105

Kl. III – 96

Kl. IV – 99

Kl. V – 91

Kl. VI – 91

Kl. VII – 27

Dużym zaskoczeniem jest fakt, jak dużo uczniów powtarzało klasę w tym okresie. Z 611 uczniów nie otrzymało promocji aż 92, co stanowo 15% ogółu!

Kierownikiem szkoły był Spaltewstein Alojzy, a jej nauczycielami byli wówczas: Spaltewstein Jakub, Sadaj Bolesław, Bojarska Eugenia, Bojarski Bolesław, Berezowska Stefania, Rudzikowa Józefa, Rudzik Romuald, Nowicka Janina i Ormiańska Paulina.

            Przedmioty, które obowiązywały w tym okresie: religia, j. polski, j. niemiecki, historia, geografia, wiedza o Polsce, przyroda, rachunki  z geometrią, rysunki, roboty ręczne, śpiew, roboty kobiece, ćwiczenia cielesne.

W roku szkolnym 1938/39 w Publicznej Szkole Powszechnej kierownikiem był Andrzej Poleszak. W dniu 1 września 1938 roku rozpoczęło naukę 771 uczniów w 14 oddziałach. Przykładowo klasa VIa liczyła 65 uczniów, co jest ewenementem jak na dzisiejsze czasy.

            W dniu 21 czerwca 1939 roku uczyło się 738 uczniów. Szkołę ukończyło  44 uczniów, a do klasy wyższej przeszło 557 uczniów. Niestety, powtarzało tę samą klasę aż 137 uczniów (co stanowi 18,6%).

Nauczycielami w tym czasie byli: Bojarska Eugenia, Szubartowski Edward, Czajkowski Stefan, Studniecówna Anna, Ormiańska Paulina, Berezowska Stefania, Witamborska Stefania, Kubicka, Łagodowska.

Nauczyciele religii to: ks. Pr. Józef Rolecki,  Rabin Abram Wajksman. Brak jest natomiast podpisu na arkuszach ocen popa. Można wywnioskować, że powodem takiego stanu jest nieliczna reprezentacja uczniów narodowości ukraińskiej, w odróżnieniu do sąsiednich miejscowości, takich, jak Uchańka, czy Skrychiczyn.

 

Henryk Ślązak

Zapraszamy do dyskusji na temat artykułu na naszym facebooku


Dodaj komentarz

Nie możesz pisać komentarzy zanim się nie zalogujesz.. Logowanie tutaj.

Komentarze

Nikt nie skomentował jeszcze tej strony

Subskrybuj komentarze przez RSS na tej stronie | RSS dla wszystkich komentarzy

Zadaj pytanie

x

Zapisz się na newsletter

x