Jest taki moment w kalendarzu nauczyciela, kiedy zegarek dzwoni za wcześnie, plecak wydaje się cięższy niż przed świętami, a myśl „byle do ferii” pojawia się podejrzanie szybko. Długa przerwa świąteczna bywa jak miękka kanapa- przyjemna, ciepła, ale zdradliwa. Trudno z niej wstać. A przecież nowy rok to nie tylko nowa data w dzienniku elektronicznym. To nowa energia, którą – wbrew pozorom – nauczyciel może znaleźć nie w kalendarzu, lecz w sobie.
Skąd więc wziąć siłę i motywację, kiedy kolędy już ucichły, choinka wróciła do piwnicy, a rzeczywistość szkolna dopomina się pełnej gotowości?
Po pierwsze: z sensu. Nauczyciel, który przypomina sobie, po co jest w szkole, odzyskuje grunt pod nogami szybciej niż ten, który liczy dni do kolejnej przerwy. Sens nie musi być górnolotny. Czasem to jedno zdanie wypowiedziane przez ucznia mimochodem. Czasem świadomość, że dla kogoś szkoła jest jedynym przewidywalnym miejscem w ciągu dnia. Nowy rok to dobry moment, by zadać sobie pytanie nie „ile jeszcze?”, ale „co dziś mogę zrobić dobrze?”.
Po drugie: z małych postanowień, nie wielkich rewolucji. Nauczyciel nie potrzebuje nowego systemu oceniania, innowacji pedagogicznej i trzech projektów naraz, by poczuć przypływ energii. Wystarczy jedna zmiana: inny początek lekcji, jedno pytanie więcej zadane uczniom, pięć minut rozmowy zamiast sprawdzania obecności. Motywacja lubi konkret, nie fajerwerki.
Po trzecie: z relacji. Paradoksalnie to uczniowie są jednym z najsilniejszych źródeł nauczycielskiej energii – pod warunkiem, że przestaniemy patrzeć na nich wyłącznie przez pryzmat podstawy programowej. Uczniowie czują, kiedy nauczyciel jest „obecny naprawdę”. A kiedy nauczyciel widzi ucznia, nie tylko jego zeszyt, wraca sens i chęć działania. To działa w obie strony, jak dobrze naoliwiona maszyna.
No dobrze, ale jak tę dobrą energię przenieść na uczniów, żeby styczeń nie był tylko długim oczekiwaniem na ferie?
Przede wszystkim: entuzjazm jest zaraźliwy, ale tylko autentyczny. Uczniowie mają radar na fałsz. Jeśli nauczyciel sam nie wierzy w to, co mówi, żadna „motywująca pogadanka” nie zadziała. Wystarczy szczerość: „Nowy rok to dla mnie nowy start. Zróbmy coś inaczej”. Tyle. I aż tyle.
Po drugie: włączanie uczniów w odpowiedzialność. Zapytajmy ich, jak chcą zacząć ten rok, co im pomoże, co ich męczy, co ich ciekawi. Oddanie części kontroli nie osłabia nauczyciela – przeciwnie, buduje wspólnotę. A wspólnota niesie energię lepiej niż najlepsza kawa.
Po trzecie: świętowanie drobiazgów. Uczniowie – podobnie jak nauczyciele – potrzebują poczucia sprawczości. Zauważenie postępu, wysiłku, odwagi w zgłoszeniu się do odpowiedzi potrafi zmienić atmosferę całej lekcji. A dobra atmosfera wraca do nauczyciela ze zdwojoną siłą.
Rok 2026 nie musi zaczynać się od odliczania do ferii. Może zacząć się od decyzji: jestem tu, mam wpływ, robię coś ważnego. I kiedy nauczyciel w to uwierzy, uczniowie uwierzą razem z nim. Bo szkoła, mimo wszystkich swoich trudności, wciąż jest miejscem, gdzie energia rodzi się z relacji. I to jest najlepszy powód, by wejść w nowy rok z werwą.
Nowy rok to idealny moment, by wspólnie złapać świeży oddech, wymienić się doświadczeniami i wzmocnić motywację- zarówno nauczycieli, jak i uczniów. Zorganizujcie inspirującą radę pedagogiczną, która dostarczy praktycznych narzędzi motywacyjnych i realnej energii do codziennej pracy w szkole.
Zadzwoń i dopytaj o szczegóły oraz wolne terminy: 22 841 62 08 lub 662 275 098
