Czym są SPECYFICZNE TRUDNOŚCI W UCZENIU SIĘ?

le słyszy się na temat specyficznych trudności uczniów w uczeniu się. Czy owe trudności są? Jak je klasyfikujemy? O tym wszystkim dowiecie się z dzisiejszego artykułu Anny Kozimor-Cyganik. Zapraszamy do lektury.

SPECYFICZNE TRUDNOŚCI W UCZENIU SIĘ  to ogólny termin dotyczący niejednorodnej grupy zaburzeń przejawiających się poważnymi trudnościami w rozumieniu i posługiwaniu się mową i pismem oraz w zakresie zdolności matematycznych. Zaburzenia te są uwarunkowane wewnętrznie i wywołane dysfunkcjami centralnego układu nerwowego. Mimo iż trudności w uczeniu się mogą współwystępować z innymi deficytami (np. sensorycznymi, upośledzeniem umysłowym, zaburzeniami społecznymi i emocjonalnymi) oraz w powiązaniu z oddziaływaniami zewnętrznymi (np. różnice kulturowe, niewystarczające/niewłaściwe nauczanie, czynniki psychogenne), nie są one rezultatem tych deficytów czy oddziaływań.

Inaczej mówiąc, specyficzne trudności w uczeniu się można zdiagnozować po rozpoznaniu, że przyczyną manifestujących się trudności nie jest:

  • wada słuchu;
  • wada wzroku;
  • „widoczne” zaburzenia neurologiczne, powodujące problemy także w innych dziedzinach życia
  • niepełnosprawność intelektualna;
  • choroby somatyczne;
  • zła sytuacja rodzinna dziecka;
  • wadliwe metody nauczania;
  • czynniki emocjonalne (np. brak motywacji do nauki) i behawioralne wywierające niekorzystny wpływ na koncentrację uwagi i spełnianie poleceń nauczyciela, tym samym upośledzając zdolność dziecka do nauki.

Ujmując w latach sześćdziesiątych specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu jako syndrom zaburzeń, zwany dysleksją rozwojową, prof. M. Bogdanowicz wprowadziła pojęcia opisujące jej formy:

  • dysgrafia: trudności w opanowaniu kształtnego, czytelnego pisma o zadowalającym poziomie graficznym;
  • dysortografia: trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, zgodnej z regułami ortograficznymi danego języka;
  • dysleksja: izolowane trudności w czytaniu, bez towarzyszących im innych zaburzeń rozwoju umiejętności szkolnych.

Specyficzne trudności w uczeniu się matematyki określa się mianem dyskalkulii.

Uczniowie z tych czterech grup należą do uczniów o specyficznych potrzebach edukacyjnych. Warto pamiętać, że do tej grupy zalicza się również uczniów zdolnych.